Inferno triathlon: de kroon op het werk

Het is zondag 22 augustus 2010, ik ontwaak in Lauterbrunnen, beelden van alpen-cols schieten nog door mijn hoofd. Ik zie een bordje "nog 500m", maar Plz. Gloria op de Schilthorn is nog zo hoog ver weg, ik heb nog ruim een half uur om het einddoel te bereiken, mijn benen hebben het al opgegeven, ik gebruik inmiddels mijn handen, hetzij steunend op bovenbenen, hetzij aan de grond om niet om te vallen. Ik kom een laatste eerste hulp dienst tegen, dit keer geen tussentijdse tijdcontrole, en nadat ik aangeef dat ik evenwicht problemen heb, wordt mij aangeboden mee te lopen over de brug. Juist daar had ik over gelezen, er komt nog een smalle rots-brug, met aan weerszijden ravijn. Brug viel mee ondanks hoogtevrees, en na wat geklauter over steile rotsen was daar de trap, de gateway naar het einddoel, de finish op 2970 m. Tranen in mijn ogen van vreugde na alle ontberingen, en maar een klein halfuurtje voor tijdslimiet binnen (deze is 14 uur).

Dit is een geheel nieuwe ervaring: angsten uitstaan om tussentijdse tijds-limieten niet te halen. Bij mijn Ironman evenementen, ben ik over de finish vele uren voor sluiting wedstrijd. Maar gisteren was ik maar met 50 minuten marge gepasseerd in Murren, het 17km punt op 1640 meter hoogte, en behoorde ik tot de gelukkigen die de laatste 8km in mocht gaan. De klim van Lauterbrunnen (795m) naar Murren klokte al regelmatig trage kilometers, maar er zijn nu nog 1400 hoogtemeters te gaan. Wat mijn lichaam en geest doormaakten deze 8km is onbeschrijfelijk wat ik dan ook niet ga proberen. Steile hellingen, meestal met kiezel, stromende beekjes, uitgesleten treden in rots-ondergrond, en om de 2km een verversing-post, en hier en daar een medische post. Overigens de eerste ruim 5km (van de in totaal 25 km voor oplettende lezer) loopt heel lichtjes bergaf van Stechelberg (862m) naar Lauterbrunnen (795m). Dit lijkt plezieriger dan het is, mentaal gezien dan; immers des te meer dient er geklommen te worden later... Overigens zijn er ook voordelen aan verplaatsen naar grotere hoogten; op de Schilthorn was het maar 10 graden, op 700m nivo was het ruim 25 graden.

De berglauf komt na 30km mountainbiken, het 2e fiets-onderdeel. Opgesplitst in 11km klimmen waarin 1180 hoogtemeters gemaakt worden naar Kleine Schedegg (2060m); gevolgd door 15km afdaling; en 4km lichtjes klimmen naar Stechelberg. De klim was ronduit zwaar, zeker door de inmiddels aanwezige hitte en de reeds gedane inspanningen. Door het droge weer, was de door mij gevreesde afdaling goed te doen, al waren er een paar lastige passages. Ik had de mogelijkheid genomen om enkele dagen voor de Inferno de MTB afdaling te doen, nadat ik samen met de MTB via een treintje naar de top gebracht was; een goed gebruik voor down-hillers en skiërs.

De dag begon met zwemmen in het 17 graden Thunersee, 3,1km in vrijwel rechte lijn, helaas was er wat stroming tegen, wat resulteerde in trage zwemtijden. Maar de dag is nog lang, geen reden tot paniek. Stroom mee had niet gepast in karakter van de Inferno. Na een rustige zwem/fiets wissel, tijd is mijzelf en voor meeste deelnemers van ondergeschikt belang, begon het eerste fiets-onderdeel. Maar de tijd bleek zeer van belang, bij de heren miste ruim 20% de tussentijdse tijdslimieten, en dus exit.

Het 97km lange (koers) fiets-onderdeel kan opgesplitst worden in 3 delen. Eerst een klim van 580m naar 1200m, gelijk vanaf de start, met een afdaling naar 600m. Vervolgens een relatief vlak stuk van ca. 40km. Daarna volgt het toetje met maar liefst 18km klimmen naar de Grosse Scheidegg (1960m) met bijbehorende afdaling naar Grindelwald (943m). Daarna wisselen naar MTB het 2e fiets-onderdeel. Ik heb geen reden om te twijfelen aan de door organisatie genoemde 2145 hoogtemeters in het 1e fiets-onderdeel.

Dit is een triatlon zoals de sport bedoeld is, een dagje sporten in een mooie, gevarieerde en inspirerende omgeving met besneeuwde alpentoppen, bergbeekjes, meren, prachtige vergezichten. Alle twijfel is weg dat deze triatlon niet tot de zwaardere van de wereld behoort.
Ik voel mij zeer bevoorrecht dat mijn lichaam me in staat heeft gesteld heeft 5500 hoogtemeters te overbruggen om al dit moois te kunnen meemaken. Het is me echt gelukt gisteren, het was geen droom!
Meer informatie op www.inferno.ch

Harm Peters